کودکان رنگین کمان

در "کودکان رنگین کمان"، لوید ویلیامز بیداری رویابین را فاش می‌کند؛ جابجایی‌های شهوانی رویاها به واقعیت‌های شهوانی زندگی تبدیل می‌شوند – هرچند هنوز با یک خستگی شاعرانه که فیلمساز نمی‌تواند از آن فرار کند، آغشته شده‌اند. بافت گوشت، ابهام اشتیاق و رنگ‌های اوج‌گیری روانگردان همه در یک سرخوشی خمار ادغام می‌شوند که لوید ویلیامز در ترجمه آن به رسانه فیلم ماهر است. او از تمام تکنیک‌های فیلم‌سازی: حرکت آهسته، چندگانه‌نگاری، حرکت سریع، دوربین در پرواز کامل و تصویر یخ‌زده، برای افشای خیال‌های شدیدش استفاده می‌کند، چه از رویاها، چه از زندگی واقعی یا از تفکر توهمی. کار او نشان می‌دهد که رویابین واقعاً در حال بیدار شدن به یک دنیای جدید از خیال‌های شهوانی است، که با اشتیاق خاموش شده است. اگر فیلم‌های سخت شما را شوکه می‌کند، فیلم‌های لوید ویلیامز شما را نوازش خواهد کرد.