باغ مخفی

هیچ فیلمسازی در دهه هشتاد به اندازه فیِل سالمن در تأیید اهمیت لایه‌های گوناگون در تولید بصری تصاویر نخواسته است. سالمن سنت برکه برک را در ساخت مجموعه ای از تصاویر دنبال می کند که منطق آن از منابع ریتمیک فراوان ناشی می شود و همگونی آن از منبعی به منبع دیگر می رسد. اینجا همچون برخاغ، در تردید و تحت آهنگ و همزمان شبیه به روایت، به دنبال ساختار است که بر ملودی، هارمونی و flashes استعاره ها تکیه دارد. باغ مخفی از بهترین فیلم های سالمن است. مانند تینتون و کرهر، در اینجا سایه ای از داستان وجود دارد که به عبور از بی گناهی و تجربه به ترس و وجد مربوط می شود.