چراغ خدا در بوداپست

در قبرستان خیابان کِرِپِسی، سه قبرکن به سرنوشت جهان می‌اندیشند، سپس از این نقش خارج می‌شوند و در یک سری از اپیزودها، شخصیت‌های معمولی واقعیت معاصر مجارستان را بازی می‌کنند: گربه چاق، دلاور، قربانی، سران زیرزمینی و درام‌های کوچک ابسوردی از عشق، ازدواج، دوستی، نظم عمومی و ایمنی قانونی را به نمایش می‌گذارند. نویسنده و کارگردان همواره در میان آن‌ها در حال تفکر و خنده بر نمایش‌هایشان هستند. داستان‌هایی که از قبرستان آغاز شده و به آنجا بازمی‌گردند، از اجتناب‌ناپذیری مرگ هشدار می‌دهند. نویسنده و کارگردان (گیولا هرنادی و میکلوش یانچو) با مرگ به طرز حکیمانه‌ای دوست می‌شوند.