خط داستانی
یوهان ون دیر کوکن: «ما پایانهای زیادی از نماها را در آمستردام دهکده جهانی نگه داشتیم: دوربین سوژه را ترک میکند و به صدای زن میچرخد، که به سرعت میکوبد روی میکروفن. این ضربهها در برشها بعداً مراجع همزمانسازی تصویر و صدا میشوند. این فیلم توالی ریتمیک این ضربهها است که در آن تا حدی قصهای دیده میشود.»
